SAKRAMENT CHRZTU ŚW. jest fundamentem całego życia chrześcijańskiego, bramą życia w Duchu i bramą otwierającą dostęp do innych sakramentów. Przez chrzest zostajemy wyzwoleni do grzechu i odrodzeni jako synowie Boży, stajemy się członkami Chrystusa oraz zostajemy wszczepieni w Kościół i stajemy się uczestnikami jego posłania (por. KKK 1213).
Istotny obrzęd chrztu polega na polaniu głowy kandydata wodą lub zanurzeniu go w wodzie z równoczesnym wezwaniem Trójcy Świętej, tzn. Ojca, Syna i Ducha Świętego (por. KKKK 256).
Zdolny do przyjęcia chrztu jest każdy człowiek jeszcze nieochrzczony. Kościół chrzci dzieci, ponieważ, rodząc się ze skażoną grzechem pierworodnym naturą, potrzebują nowego narodzenia w chrzcie, aby zostały wyzwolone z mocy ciemności i przeniesione do Królestwa wolności dzieci Bożych (por. KKKK 257-258).
Od przyjmującego chrzest żąda się wyznania wiary, wypowiedzianego: osobiście (w przypadku osoby dorosłej) lub przez rodziców i Kościół (w przypadku dziecka) (por. KKKK 259).
Chrzest jest konieczny do zbawienia dla tych, którym była głoszona Ewangelia i którzy mieli możliwość proszenia o ten sakrament (KKKK 261).
Ponieważ Chrystus umarł dla zbawienia wszystkich, mogą być zbawieni, chociaż nie przyjęli chrztu ci, którzy ponoszą śmierć z powodu wiary (chrzest krwi), katechumeni i wszyscy ludzie, którzy pod wpływem łaski, nie znając Chrystusa i Kościoła, szczerze szukają Boga i starają się pełniąc Jego wolę (chrzest pragnienia) (por. KKKK 262).
Jeśli chodzi o dzieci zmarłe bez chrztu, to liturgia Kościoła zachęca nas do ufności w miłosierdzie Boże i do modlitwy o ich zbawienie (KKK 1283).
Zwyczajnym szafarzem chrztu jest biskup, prezbiter i diakon. W razie konieczności może ochrzcić każda osoba, pod warunkiem że chce uczynić to, co czyni Kościół, gdy chrzci. Polewa wodą głowę kandydata i wymawia trynitarną formułę chrzcielną: Ja ciebie chrzczę w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego (por. KKKK 260).
Rodzice mają obowiązek troszczyć się, ażeby ich dzieci zostały ochrzczone w pierwszych tygodniach, możliwie najszybciej po urodzeniu (por. KPK 867).
Miejscem właściwym udzielania sakramentu chrztu dzieciom jest parafia zamieszkania rodziców. Na chrzest w innej parafii, jeśli istnieje słuszna przyczyna, należy uzyskać zgodę proboszcza parafii zamieszkania rodziców (por. KPK 857; PSDO 46).
Jeżeli rodzice dziecka są obojętni religijnie albo żyją z związku niesakramentalnym, to podstawą udzielania chrztu musi być uzasadniona nadzieja, że dziecko zostanie wychowane w wierze po katolicku. W takim przypadku duszpasterz wyraża zgodę na chrzest po przyjęciu od rodziców i chrzestnych poręczenia na piśmie. Jeśli takiej nadziei nie ma, chrzest należy odłożyć (por. KPK 868; PSDO 49).
Wychowanie w wierze oznacza doprowadzenie dziecka do świadomej przyjaźni z Chrystusem, a to dokonuje się przez: przekazanie dziecku podstawowych prawd wiary i zasad moralności głoszonych przez Kościół katolicki, a przede wszystkim nauczenie dziecka modlitwy, włączenie go w życie wspólnoty katolickiej (Msza św. niedzielna i świąteczna), posyłanie na naukę religii, doprowadzenie do pełnego udziału w Eucharystii i do przyjęcia sakramentu bierzmowania oraz wprowadzenie w dojrzałe i odpowiedzialne życie chrześcijanina (por. IDEPoUSCŚD 2).
Imię, które otrzymuje osoba podczas chrztu, powinno być imieniem świętego, który będzie dla niej wzorem świętości oraz będzie wstawiał się za nią u Boga (por. KKKK 264).
Zgłoszenia do chrztu św. dokonuje rodzic bądź prawny opiekun dziecka i przynosi ze sobą Odpis skrócony aktu urodzenia (metrykę) z Urzędu Stanu Cywilnego. Do chrztu należy przynieść białą szatę dla dziecka i świecę chrzcielną.
Funkcję chrzestnego może pełnić jedynie osoba, która:
a) jest katolikiem;
b) ukończyła 16. rok życia;
c) przyjęła sakramenty bierzmowania i Eucharystii;
d) żyje zgodnie z wiarą Kościoła (tzn. jest wierząca, praktykująca, wolna od kary kościelnej, nie żyje w niesakramentalnym związku);
e) jeśli jest wieku szkolnym, uczestniczy w lekcjach religii.
Duszpasterz powinien żądać od rodziców chrzestnych, których nie zna (tzn. mieszkają na terenie innej parafii), odpowiedniego świadectwa kwalifikacyjnego z parafii, w której mieszkają (tzw. Zaświadczenie dla rodziców chrzestnych). Duszpasterz sprawdza, czy wybrani przez rodziców kandydaci na chrzestnych spełniają stawiane przez Kościół warunki, i gdy się okaże, że tak, wtedy zatwierdza wybór rodziców (IDEPoUSCŚD 5).
W diecezji opolskiej istnieje obowiązek uczestnictwa rodziców dziecka i chrzestnych przynajmniej w jednej nauce przedchrzcielnej (por. PSDO 47).
W dniu sprawowania chrztu dziecka rodzice (jeśli mogą, tzn. chodzi głównie o ślub kościelny) i chrzestni powinni przyjąć Komunię św., a przedtem przystąpić do sakramentu pokuty i pojednania (por. PSDO 50).
W naszej parafii udzielamy chrztu św. zazwyczaj w ostatnią niedzielę miesiąca podczas Mszy św. o godz. 10.30. Nauka przedchrzcielna jest wygłaszana zazwyczaj w sobotę przed ostatnią niedzielą miesiąca o godz. 17.00, a po niej można się wyspowiadać.
Zachęcamy od pielęgnowania zwyczaju obchodzenia pierwszej rocznicy przyjęcia chrztu (tzw. Roczek) połączonej ze specjalnym błogosławieństwem dziecka w Kościele (por. PSDO 52). W naszej parafii błogosławimy roczne dzieci zazwyczaj w ostatnią niedzielę miesiąca podczas Mszy św. o godz. 10.30.