MAŁŻEŃSTWO – sakrament, który jest znakiem związku Chrystusa i Kościoła. Udziela on małżonkom łaski miłowania się wzajemnie tą miłością, jaką Chrystus umiłował Kościół. Łaska sakramentu udoskonala zatem ludzką miłość małżonków, umacnia ich nierozerwalną jedność i uświęca ich na drodze do życia wiecznego (KKK 1661).
Przymierze małżeńskie, przez które mężczyzna i kobieta stanowią między sobą wewnętrzną wspólnotę życia i miłości, powstało z woli Stwórcy, który wyposażył je we własne prawa. Z natury jest ono nastawione na dobro współmałżonków, a także na zrodzenie i wychowanie potomstwa. Małżeństwo ochrzczonych zostało podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu (KKK 1660).
Bóg, który jest Miłością i stworzył człowieka z miłości, powołał go także do miłości. Stwarzając mężczyznę i kobietę, powołał ich w małżeństwie do głębokiej wspólnoty życia i miłości, tak że już nie są dwoje, lecz jedno ciało (Mt 19,6). Błogosławiąc im, Bóg powiedział: Bądźcie płodni i rozmnażajcie się (Rdz 1,28) (KKKK 337).
Małżeństwo opiera się na zgodzie obu stron, to znaczy na woli wzajemnego i trwałego oddania się sobie w celu przeżywania przymierza wiernej i płodnej miłości (KKK 1662).
Skoro małżeństwo ustanawia małżonków w pewnym publicznym stanie życia w Kościele, powinno być zawierane publicznie, w ramach celebracji liturgicznej, wobec kapłana (lub upoważnionego świadka Kościoła) oraz świadków i zgromadzenia wiernych (KKK 1663).
Do istoty małżeństwa należy jedność, nierozerwalność i otwartość na płodność. Poligamia jest przeciwna jedności małżeństwa; rozwód rozłącza to, co Bóg złączył (por. Mk 10, 9). Odrzucenie płodności pozbawia życie małżeńskie dziecka, które jest najcenniejszym darem małżeństwa (KKK 1664).
Dopóki żyje prawowity współmałżonek, zawarcie powtórnego związku przez rozwiedzionych sprzeciwia się zmysłowi i prawu Bożemu, jak tego nauczał Chrystus. Osoby rozwiedzione zawierające nowy związek nie są wyłączone z Kościoła, ale nie mogą przystępować do Komunii świętej. Powinny one prowadzić życie chrześcijańskie, zwłaszcza wychowując swoje dzieci w wierze (KKK 1665).
Chrześcijański dom rodzinny jest miejscem, gdzie dzieci otrzymują pierwsze głoszenie wiary. Dlatego dom rodzinny słusznie jest nazywany „Kościołem domowym”, wspólnotą łaski i modlitwy, szkołą cnót ludzkich i miłości chrześcijańskiej (KKK 1666).
Kandydaci do zawarcia sakramentu małżeństwa powinni zgłosić się w kancelarii parafialnej najpóźniej w ciągu trzech miesięcy przed datą ślubu celem spisania protokołu przedmałżeńskiego. Do tego potrzebne będą: dowody osobiste, świadectwa ukończenia katechizacji (lub indeks nauki religii), metryki chrztu (jeśli parafia ślubu nie pokrywa się z parafią chrztu narzeczonych), które ważne są w ciągu 6 miesięcy przed datą ślubu. Ponadto trzeba będzie odbyć nauki przedmałżeńskie i dostarczyć stosowane zaświadczenie przed ślubem.
W dekanacie raciborskim nauki przedślubne można wysłuchać:
· przy Kościele Wniebowzięcia NMP (Rynek) w Raciborzu;
· przy Kościele Najświętszego Serca Pana Jezusa w Raciborzu;
· w Domu Formacyjnym w Miedonii – Raciborzu.
Jeśli ma być ślub konkordatowy, to narzeczeni przynoszą do kancelarii parafialnej Zaświadczenie stwierdzające brak okoliczności wyłączających zawarcie małżeństwa z Urzędu Stanu Cywilnego, które jest ważne w ciągu trzech miesięcy przed datą ślubu.
Narzeczeni mają obowiązek odbycia dwóch spowiedzi przedślubnych (poświadczonych podpisem spowiednika) lub jednej, jeśli już przed ślubem mieszkają razem ze sobą.
Na ceremonię ślubną świadkowie ślubu przynoszą dowody osobiste, zaś narzeczeni obrączki i świece ślubne.